Het is ons niet gelukt! En ik denk zelfs te weten dat het de mensheid nooit zal gaan lukken, ook niet in de toekomst. Dan rest ons enkel nog overgave, en erkenning dat een mens te klein is voor deze wereld. Dan moet ik op mijn knieën en zeggen: ik weet het niet meer, hier moet ik het loslaten. Dat loslaten valt een geconditioneerd mens erg zwaar. In jou echter heb ik nooit enige conditionering over je ziekte gezien. Er was een vanzelfsprekende overgave, en daardoor bleef je vrij. Je bleef ook steeds zeggen: ik ga niet dood. Maar hebben we jou eigenlijk wel begrepen? Ik begrijp pas, nu je lichamelijk dood bent, dat de ziekte jou nooit te pakken heeft gekregen, jou nooit echt heeft gedood. Jouw geest ontsteeg alle persoonlijke conditioneringen. Wij volwassen zeggen maar ach en wee, maar jij bleef vrij. “Waarom huil je toch? Ik ga niet dood! Al dat schoudergeklop en gewrijf en gesnotter van die oude mensen, laat me toch; ik wil spelen. He he….. eindelijk kinderen…… eindelijk spelen….. eindelijk wezens die me begrijpen”. R…., je hebt veel moeite gedaan om onze volwassen projecties op het leven buiten te houden. Eigenlijk begrepen je broertjes veel beter wat je echt nodig had. M…. en J…. die deden niet zo moeilijk. Die hadden het begrepen. Voor jou heeft er nooit echt een ziekte of pijn bestaan, alleen het pure zuiver leven. Het was zoals het was. Het komt zoals het komt. Wij volwassenen kunnen dat haast niet meer begrijpen. En let er eens op, in dat woord begrijpen zit het willen grijpen. Wij mensen verlangen ernaar dat leven te controleren, te willen grijpen. Een kind echter leeft, is vrij, blijft vrij, altijd! Nu begrijp ik ook iets beter de woorden van Christus: ”indien gij niet zijt als de kinderen, zult ge het rijk der hemelen niet binnen gaan”. Ik begin steeds meer te zien dat jij nooit, mocht er een hemel zijn, daarbuiten hebt gestaan.

Kanjer, je hebt inderdaad heel je leven in tien jaar geleefd. Als je maar half kon, bruiste de hele schepping als een onstuitbare energie door je heen. En dat hebben we geweten! Ha ha.. ja, je weet me zelfs nu nog aan het lachen te maken.

R…., ik zie nu rond je baar alle mogelijke dolfijnen.
Een dolfijn is een symbool van vrijheid, vreugde en plezier.
Ze spelen met een enorme vaart door de golven en springen en dansen.
Het is opvallend want jij, R…., bent nooit gevangen geweest door ziekte of pijn.
Fundamenteel ben je altijd vrij gebleven en gebleken.
De zin in het leven, de vreugde van het er gewoon te zijn, het plezier van alle dag.
Jij vliegensvlugge, bruisende bron van levensenergie.
Deze lessen heb je ons allen meegegeven.

Ik heb je niet zoveel meegemaakt als je ouders, broertjes en grote familie, maar wat zullen die je missen. Als je al in staat was mijn hart zo te beroeren, hoe zal het hun dan nu vergaan? Wel ja nu weer janken… We leren het toch nooit. Jouw woorden, “Mam, Pap ik ga niet dood… echt niet!”, ze reiken over de dood heen. Het zijn voor mij woorden van eeuwig leven!

Je hebt de wedstrijd gewonnen, ik heb verloren. Je hebt gewonnen zelfs met je ogen dicht.
Bedankt R…… bedankt dolfijntje… een knuffel zal ik maar niet doen, dat lijkt me grote mensen gedoe. Je zou het me met je blik in je mooie ogen ook verhinderen.
Bedankt dat ik je heb mogen kennen.

Rini