Omwille van de privacy zijn de namen weggelaten.

Een woordje ter nagedachtenis aan M.

Beste P, M, M, D en verdere familieleden, vrienden, bekenden en andere aanwezigen. Als oprichter van Stichting Talita Koemi wil ik graag een kort woordje tot u richten.

Tien maanden hebben we met een team geprobeerd om voor M het leven dragelijker te maken. In die tijd hebben we M als een warme, hartelijke vrouw en moeder ervaren, die moed had en hoop tegen beter weten in. Ze bleef met haar blik op de toekomst gericht en wilde zolang mogelijk bij haar gezin blijven. Enige weken terug sprak ze er nog over hoe ze weer hoopte dat, als de lift er zou zijn, ze weer boven zou kunnen slapen en douchen. Nu echter zijn we hier verzameld voor het afscheid van haar lichaam.

M was gek op vlinders, ze zei nog: ”Waarom dat weet ik niet, maar daar heb ik iets mee”.
Een vlinder is het spirituele symbool voor transformatie, de verandering die elk mens in zijn diverse levensfases ondergaat.
Een vorming door het alledaagse leven, die meestal anders loopt als gepland!
Voor M was deze laatste vorming een moeilijke zware les.
Ze moest haar man en haar drie opgroeiende kinderen achterlaten.
Ze voelde zich zelfs schuldig dat ze hen achter moest laten.
“Daar zet je tenslotte geen kinderen voor op de wereld,” waren haar woorden. “Die wil je dan ook zelf opvoeden.”
Haar weg naar de top liep echter heel anders als zij verwacht had. Wij mensen hebben hier geen passend antwoord op. We kunnen het alleen maar ondergaan en er op een afstand naar kijken.

M kon in haar ogen haar werk naar haar gezin niet afmaken. Daarom heeft ze geprobeerd iets achter te laten. Niet alleen voor de kinderen en haar man, maar voor ieder van ons die nu hier aanwezig zijn. Het werd een vlinder.
Een vlinder die geboren wordt als een klein rupsje en groeit en groeit, tot volwassenheid.
Eenmaal volgroeit, popt een rups zich in, ogenschijnlijk lijkt ze dood. Een lelijke dood…
Na korte tijd door deze onooglijke dood gevangen te zijn geweest, ontpopt zich echter een prachtige vlinder.

We staan hier nu om afscheid te nemen van het dode lichaam van M. Een lelijke dood...
Maar deze schijnbare dood is slecht bedrog.
Deze voor ons mensen zo zichtbare dood is slecht een illusie.
M leeft!
M leeft, niet alleen in onze gedachten, maar ook in onze harten van liefde.
Deze schijnbare dood is slechts een fase waarin M zich ontplooid heeft tot een Hemelse vlinder.
Een vlinder van licht… Geen aards licht maar licht wat nog helderder is als het aardse licht.
Het is zo helder geworden dat wij het met het blote oog niet meer kunnen waarnemen.
Het heldere en zuivere licht van DE LIEFDE.
DE LIEFDE is eigenlijk niet in een vorm te vangen.
M koos toch voor een vorm: “de vlinder”.

M gaat nu verder als vlinder van Licht, een engel van Liefde!
En wij moeten verder in deze grovere materie, binnen deze lichamelijkheid.
Op het eerste gezicht lijkt er nu een grote afstand te zijn gekomen maar… is dat ook zo?
Je kunt misschien niet meer met haar praten zoals je gewend was, haar niet meer aanraken zoals je gewend was, haar niet horen en zien zoals je gewend was, maar weet dat HET LICHT altijd om je heen is.
Het licht van DE LIEFDE omringt je altijd, je rust in de armen van het licht.
Je kunt nog steeds je liefde, je tranen en problemen aan haar kwijt, en weet… dat het licht jullie altijd vasthoudt!
Vertel in gedachten al je zorgen, emoties en verdriet aan dat licht, en je zult getroost worden.

Als iemand sterft vallen alle afstanden weg, dan ervaar je de éénheid in DE LIEFDE ten volle.
In deze LIEFDE, LIEFDE die IS, zullen we haar steeds ontmoeten.

M, nu je weer één bent met HET LICHT, vraag ik je, Vlinder van LICHT, houdt ons vast!
M, bedankt dat ik ook je aardse LICHT heb gekend.
                                                                                                                                                          

Rini van Vught